Dragonflies

Po ostatnim koncercie Radiohead w Berlinie (relacja), zastanawiałem się, czy zespół, który widziałem na scenie, nagra jeszcze coś nowego. Obserwując interakcje między muzykami a publicznością, odniosłem wrażenie, że brakowało im wspólnego grania i że po zakończeniu trasy wydadzą chociaż epokę - co w przeszłości im się zdarzało. Ostatni wywiad Thoma Yorke’a z Harrym Stylesem, w którym lider Radiohead przyznał, że po europejskim tournée dochodził do siebie miesiącami, mocno ostudził mój entuzjazm.

Na szczęście w tym roku pojawiły się dwie płyty, które w pełni zadowolą fanów Radiohead. Pierwsza z nich to Blue Morpho - drugi solowy album Eda O’Briena, gitarzysty grupy. Materiał mocno przypomina jazzowo-eksperymentalne fragmenty Hail To The Thief i wypada znacznie lepiej, niż jego solowy debiut, na którym muzyk postawił na piosenki. Mrok, jazz i eksperymenty wychodzą mu zdecydowanie lepiej.

Druga z płyt to debiut zespołu Dragonflies, stworzonego przez Nigela Godricha - producenta, który towarzyszył Radiohead od czasów OK Computer - i Dhani Harrisona - syna George’a Harrisona, którego solowa twórczość jest mocno osadzona w elektronice. Muzycy spotkali się po raz pierwszy w okolicach pandemii, kiedy Harrison wrócił z Los Angeles do Londynu i potrzebował pomocy przy solowym albumie Innerstanding. Godrich zaprosił go do swojego studia, gdzie wspólnie eksperymentowali i nagrywali. 

Przyznam, że mam słabość do wszystkiego, czego dotknie się Godrich - od The Man Who Travis po najnowszy album Becka. Szczególnie gdy ma obok siebie Joeya Waronkera - perkusistę, którego karierę śledzę od The Information Becka, grającego bardzo minimalistycznie i inteligentnie, ostatnio w trasie z Oasis. Każde z ich wspólnych wydawnictw - w tym także płyty tria Ultraísta, które tworzą z Laurą Bettinson - to zawsze gwarancja pewnej artystycznej przygody. Nie inaczej jest na Dragonflies.

Po pierwszym singlu Slower, będącym jednocześnie pierwszą kompozycją, jaką stworzyli podczas sesji nagraniowych w Brixton, spodziewałem się materiału raczej eksperymentalnego, z jazzowymi inspiracjami. To stopniowo budowany utwór, w którym Godrich zapętla kolejne ścieżki zarejestrowane na próbach, a Dhani Harrison przedstawia się jako wokalista, którego ciepła barwa głosu idealnie pasuje do trip-hopowego klimatu całości. Jest tu jednak taki moment, gdzieś w połowie, gdzie Dhani śpiewa przejmująco: Some things have to break  / So I′m taking it slower, a tuż za nim podąża potężnie brzmiąca sekcja smyczkowa (zaaranżowana przez Davida Campbella - ojca Becka i kolejnego stałego współpracownika Godricha), który zapowiada, że Dragonflies będzie czymś więcej niż eksperymenty Godricha znane z Ultraísty czy Atoms for Peace.

I tak właśnie jest. Słuchając tej płyty po raz pierwszy, byłem totalnie zaskoczony tym, jak bardzo piosenkowy jest to materiał. Dhani śpiewa bardzo klasycznie, ale jego partie wokalne w Ophelia (to powinien być singiel numer jeden) czy The Weight (na taki numer czekam u Radiohead od dawna) są różnorodne i bardzo interesujące - generalnie jego głos to dla mnie duże odkrycie. Nigel Godrich od strony kompozytorskiej i producenckiej również robi wszystko, by każdy z tych ośmiu utworów czymś się wyróżniał. W Setting Sun mamy ciekawie zaaranżowaną pulsującą sekcję rytmiczną, w Straight Line znajdziemy akordy pianina brzmiące jak z In Rainbows, a w zamykającym płytę End of World, który brzmi jak powolne odliczanie do końca świata, syntezatory przywodzące na myśl spowolnione Idioteque.

Przy pierwszym odsłuchu tego albumu zapętliłem go kilka razy - nie zdarzyło mi się to jeszcze z żadną płytą wydaną w tym roku. Z każdym kolejnym przesłuchaniem odnajdywałem nowe tropy i ciekawe motywy poukrywane w tych piosenkach. A to tylko 38 minut muzyki. Mam nadzieję, że nie ostatnie wydane w tym składzie.