Beck

Jestem wielkim fanem modelu wydawniczego, jaki wypracował sobie Beck. Po płytach, na których odważnie eksploruje obrzeża popu i rocka, raz na jakiś czas zamienia się we współczesne wcielenie Nicka Drake’a i nagrywa wyciszony, akustyczny album. Taki właśnie jest jego najnowszy krążek, Ride Lonesome.

Wszystko zaczęło się w 2002 roku od płyty Sea Change. To zainspirowany bolesnym rozstaniem i napisany w tydzień materiał, na którym Beck opowiada o swoich przeżyciach w duchu melancholijnych ballad Neila Younga i Elliotta Smitha. I chociaż lubię płyty Becka z lat 90. i zalążki tego kierunku słychać już na Mutations z 1998 roku, to jednak dopiero tutaj objawił się jako naprawdę interesujący i wyróżniający się artysta. 

Spora w tym zasługa producenta Nigela Godricha, który wcześniej odpowiadał za brzmienie takich płyt jak Kid A i Amnesiac Radiohead czy The Invisible Band  Travisa. Z jego pomocą Beck porzucił hipohopowo-funkowe inspiracje znane z wcześniejszych płyt i zwrócił się ku bardziej pogłębionym emocjonalnie utworom, w których jego głos brzmi wyjątkowo przejmująco.

Od tamtej pory Beck, wciąż wydając albumy, na których eksperymentuje niemal z każdym gatunkiem muzycznym - od hip-hopu po country - regularnie wraca do tej kameralnej, akustycznej formy. W 2014 roku wydał album Morning Phase uhonorowany dwiema statuetkami Grammy, który był wyraźnym rozwinięciem pomysłów zapoczątkowanych na Sea Change. Folkowym balladom towarzyszą tu subtelne orkiestrowe aranżacje, które oplatają utwory i poszerzają jego brzmieniową paletę.

Ride Lonesome to piętnasty album muzyka i trzeci, na którym powraca on do spokojnych akustycznych brzmień. Czy wyróżnia się czymś na tle Sea Change i Morning Phase? Na pierwszej z tych płyt dominuje smutek, na drugiej słychać już sporo nadziei. Ride Lonesome ma natomiast bardzo medytacyjny charakter - takie wrażenie odniosłem już po pierwszym przesłuchaniu.

Owszem, znajdziemy tu numery o wyraźnym singlowym potencjale: utwór tytułowy, pięknie rozpływający się Disappearing Act czy najbardziej wyrazisty w całym zestawie In The Night. Całość, niesiona niezwykłym głosem Becka, jest jednak jest zanurzona w pogłosach, echach i oszczędnie dozowanych orkiestracjach. Dzięki temu słuchając tej płyty można wpaść w kojący trans. To odpowiedni album na dzisiejsze niespokojne czasy.

Podobnie jak na Morning Phase, mamy tu do czynienia z klęską urodzaju. Do dziś często słucham tamtej płyty w zapętleniu i nie znajduję na niej słabego momentu. Na Ride Lonesome również nie ma czego skreślać. Tuż za singlami czają się takie numery, jak Failed Words, który brzmi niczym zaginiona epicka ballada z lat 80. Jeśli myślicie, że muzyk zostawił najsłabsze numery na koniec albumu, to nic z tego - w If You Don’t Know What Love Is znajdziecie jeden z najlepszych refrenów w wykonaniu Becka.

Warto dodać, że Beck zebrał na płycie dawny skład, z którym pracował nad Sea Change. Do współpracy wrócił również Nigel Godrich, który wyprodukował nowy album wspólnie z jego autorem. W każdym z utworów pojawia się jakiś drobny motyw, który subtelnie zmienia jego charakter. W outro Run Away słychać pięknie dopełniającą całość partię syntezatora. Podobnie dzieje się w It Ends Right Here - utworze opartym na dwóch akordach, który w finale rozlewa się na wiele warstw. I właśnie te elementy to według mnie zasługa Godricha - ich dopracowanie i sposób wykorzystania przywodzą na myśl jego wcześniejsze realizacje.

Dla kogoś, komu bliskie są amerykańskie folkowe piosenki, ten album może być niezwykłym przeżyciem. Beck doprowadził na nim tę formułę do perfekcji.