Strona główna/Recenzje/U2 - Carnaval de Luz
U2 - Carnaval de Luz
7

Recenzja płyty

U2

Carnaval de Luz

Wydawca: Universal Music Polska

20 listopada 2026Marcin Bieniek

„Byliśmy najlepszym zespołem na świecie” - zdają się mówić tą płytą muzycy U2. Spokojnie panowie, po 50 latach wspólnego grania wciąż macie sporo do powiedzenia.

Nie zliczę, ilu artystów, w których pokładałem duże nadzieje, wypaliło się już na drugiej czy trzeciej płycie. No i mamy U2, którzy na 50-lecie działalności wydali album, który może nie dorównuje The Joshua Tree i Achtung Baby, ale ciekawie z nimi koresponduje i pokazuje zespół w bardzo dobrej formie. Album Carnaval de Luz wraz z EP-kami Days of Ash i Easter Lily to zdecydowanie najciekawszy materiał U2 od co najmniej 20 lat.


I na początek małe wyjaśnienie. Dla wielu osób U2 to dziś uosobienie muzyki, której bliżej do masowego produktu niż do czegoś zrodzonego z pasji. Takie akcje jak automatyczne dodanie do biblioteki użytkowników iTunes płyty Songs of Innocence czy wydany niedawno komercyjny singiel Fireflies z Martinem Garrixem, na pewno nie pomagają w walce z tym wizerunkiem. Mimo wszystko osobiście patrzę na ten zespół inaczej.


Kiedy myślę o U2, mam przed oczami scenę z filmu Będzie głośno z 2008 roku, w której The Edge, w kuchni swojego domu w Dublinie, na małym czterośladowym rejestratorze odsłuchuje stare nagrania demo. W sposobie, w jaki opowiada o tych utworach, a także o samym procesie komponowania, widać czystą pasję do tworzenia muzyki. Tę samą energię widzę u członków U2 w ostatnich wywiadach towarzyszących Carnaval de Luz. Czy to w rozmowie z Zane’em Lowe’em na korytarzach Mount Temple, szkoły, w której muzycy się poznali, czy w niezwykle szczerym wywiadzie dla The New York Times - ujęło mnie to, z jakim zaangażowaniem Bono i The Edge opowiadają o nowych utworach, przyjaźni w zespole, wierze i wydarzeniach którymi w ostatnich latach żyje świat.


Każdy z tych elementów wpłynął na nową muzykę zespołu. W trakcie sesji nagraniowej Carnaval de Luz, pod okiem producenta Jacknife’a Lee i z pomocą Briana Eno, powstało 25 utworów, które trafiły na dwie EP-ki i właściwy album. 


I od razu pojawia się pytanie - czy przy tylu piosenkach nie lepiej było wybrać te najlepsze i wydać jedną płytę? Muzycy wyjaśniają, że każde z tych wydawnictw, to osobna historia. I rzeczywiście trochę tak jest. EP-ka Days of Ash ukazała się w Środę Popielcową i śmiało można powiedzieć, że to najbardziej zaangażowany i antywojenny zestaw piosenek w historii zespołu. Bohaterami tych utworów są ofiary przemocy w Minneapolis, Iranie, Palestynie i Ukrainie. Z kolei na Easter Lily, która ukazała się w Wielki Piątek, śpiewają o przyjaźni, żałobie i wierze. Dopełnieniem całości jest Carnaval de Luz - ekstatyczny album, który ma po prostu dać światu radość.


Taki podział mnie przekonuje, zwłaszcza, że na EP-ki rzeczywiście trafiły piosenki, które pod kątem muzycznym, w takich latach 90. miałyby co najwyżej szansę na strony B singli. Są oczywiście wyjątki - szkoda, że ostatecznie na płytę nie trafił rockowy hymn American Obituary z porywającym chóralnym finałem, który mocno kojarzy mi się z People Have the Power Patti Smith: The power of the people is so much stronger than the people in power (mam nadzieję, że dołączą go do setlisty na przyszły rok) oraz nagrany z Brianem Eno ambientowy Coexist, który byłby idealnym zamknięciem Carnaval de Luz. Myślę, że gdyby dodać je w miejsce najsłabszych w całym zestawie Superficiality i Glorify (ech, znowu ten Garrix - nie idźcie tą drogą, w Dublinie znajdziecie wielu ciekawszych autorów do współpracy), płyta na pewno by na tym zyskała. 


Poza tym niewiele bym tu zmienił. Podoba mi się, że zespół na Carnaval de Luz nie eksperymentuje na siłę (wiemy jak się to skończyło na No Line On The Horizon), unika też patosu (w którym chwilami tonęło How To Dismantle An Atomic Bomb). Niewiele na tej płycie też fantazyjnych zabiegów produkcyjnych. To co słyszymy, to klasyczny rockowy kwartet, który po prostu gra dobre piosenki (z małą ambientową pomocą Briana Eno). 


Od otwierającego płytę Go, w którym pojawia się odrobina szaleństwa Zoo Station, zostajemy wciągnięci w wir riffów, delayów i pogłosów, za które odpowiada The Edge. To właśnie on jest dla mnie głównym bohaterem tej płyty. Jego gitara już dawno nie brzmiała tak mocno i wyraziście. Podoba mi się też, z jaką swobodą nawiązuje do wcześniejszych nagrań U2. W La Reina najbardziej zbliża się do swojego hałaśliwego brzmienia z lat 90. Singlowy The Greatest Show On Earth przypomina pełne przestrzeni i liryzmu fragmenty The Joshua Tree, a rozbujany Midnight Sunshine ma w sobie soulowy luz Angel of Harlem. Przekonałem się nawet do Silencio. Początkowo słyszałem w nim głównie próbę napisania kolejnego Elevation czy Vertigo, ale na płycie, tuż po poruszającej balladzie If the World Is at War We Better Not Be, te dwie i pół minuty gitarowego zgiełku brzmią bardzo ożywczo.


Osobne słowo należy się Torn, w którym Bono śpiewa ze zmarłą w tym roku Dolly Parton. To ostatni utwór, do którego nagrała wokal. Delikatna aranżacja i przejmujący tekst ze słowami: Nothing hurts a mother more than a family at war pięknie domykają ten album. 


Nie wymagam od U2 zbyt wiele. Wystarczy, że nagrają album na którym pojawią się dobre piosenki, zagrane z pasją i radością. Carnaval de Luz udowadnia, że U2 to zespół, który muzycznie ma nadal sporo do powiedzenia. 

Dodaj swoją opinię

Twoja ocena

Ładowanie komentarzy...

Jeszcze
więcej
muzyki

Relacje wideo z koncertów, najnowsze single i premiery płytowe, konkursy - to wszystko znajdziesz na naszym profilu na Instagramie.

zajrzyj na Instagram →

Prywatność i cookies

Używamy niezbędnych plików cookie do prawidłowego działania strony. Za Twoją zgodą możemy również korzystać z cookies analitycznych, które pomagają nam zrozumieć, jak użytkownicy korzystają z naszego portalu. Polityka prywatności